„Je mag alles eten, maar niet alles weten … “

-Produktempfehlung: Kaspersky lab-

“Je mag alles eten, maar niet alles weten, zo gaat een bekend spreekwoord, gebruikt bij mensen, die te nieuwsgierig zijn. Van nature uit zijn wij van Mimikama natuurlijk nieuwsgierig en vroegen ons af, of de spreuk misschien helemaal niet kan kloppen. Want je mag blijkbaar toch niet alles eten, als je de “Netzfrauen” hoort: Zo moet er toch echt plastic rijst uit China bestaan!

Werpen we nog maar een betere blik op het voedingsmiddel uit China.

clip_image002

Lebensmittel-Horror aus China – Aufkommendes Risiko: Plastik-Reis! – aber auch Plastik-Zucker“ (vertaling: Levensmiddel-horror uit China – Opkomend risico: Plastic rijst! – maar ook plastic suiker”)

… zo waarschuwt de schreeuwerige kop ons al

Volgens het artikel waarschuwde de Europese autoriteit voor levensmiddelveiligheid in het jaarverslag van 2016 voor opkomende levensmiddelenrisico’s , o.a. ook echt voor „Artifical Plastic Rice“. Volgens hen wordt deze rijst uit een mix van aardappelen met zoete aardappelen en een plastic massa tot rijstkorrels geperst en met rijstaroma gestoomd.

Maar bestaat deze plastic rijst ook echt? Of waarschuwen de EFSA alsook de Netzfrauen misschienvoor iets, wat helemaal niet bestaat, maar waarover zeer veel geruchten onderweg zijn? Om dat uit te zoeken, gaan we een paar jaar terug, naar een tijd, toen voor het eerst het begrip “plastic rijst” opdook.

2011 – Rise of the Rice

Zes jaar geleden al, dook dit begrip voor het eerst op, en weliswaar in artikelen in Korea, China en Singapore. Wat al deze artikelen gemeen hadden: Er bestaat geen bron. Dus betekent het kort maar bondig alleen maar “Volgens de geruchten …” “Er wordt bericht” of “Een expert zegt … “. Ook zijn deze artikelen het met elkaar eens, dat in geen land zulke onheilspellende plastic rijst opgedoken zou zijn.

2015 I – Return of the Rice

Vier jaar later. Nadat diverse Aziatische landen elkaar over en weer beschuldigden deze rijst op de markt te brengen, het echter nergens opdook, heerste er een bedrieglijke stilte. Toch, onverwacht dook hij plotseling weer op: De plastic rijst! Met volle kracht werd plotseling in Vietnam het gerucht verspreid, dat die rijst op de markt zou zijn. Gevoed werden deze beweringen door sites uit Singapore en Maleisië.
Ditmaal leken de beweringen (ja, het waren nog altijd beweringen, geen bewijzen) zo sterk, dat de Vietnam Food Administration (VFA) ingeschakeld werd, om het gerucht na te gaan.

Dr. Nguyen Thanh Phong, leider van de VFA, verkondigde ten slotte, dat tot dan toe geen “fake rijst” in Vietnam opgedoken zou zijn, ondanks dat riep hij handelaars en klanten op, zich bij de politie of de VFA te melden, als hun ongewone rijst zou opvallen.

Maar zoals al in 2011 en begin 2012 kwam er geen enkele melding binnen.

2015 II – Revenge of the Rice

Men geloofde dat men veilig was voor de plastic rijst, tot het uiteindelijk op de Filipijnen tot een melding kwam: In een rijstmonster met een gewicht van 25 gram, werden sporen van Dibutylphthalat (DBP) gevonden, een chemische verbinding, die o.a. als weekmaker voor PVC en ter reiniging van gasmixen en organische verbindingen ingezet wordt. Deze chemicalie klinkt eerst gevaarlijk, maar toch heeft een ieder van ons dat wel eens ingenomen: DBP is namelijk een toevoeging in het plastic omhulsel van medicijnen (capsules), zodat die pas in de darm wordt opgelost.

Natuurlijk heeft die stof niets in rijst te zoeken, dus hoe kwam dat er nu in? De Filipijnse National Food Authority (NFA) nam het geval aan en stuurde meerdere rijstmonsters aan het Food Development Center (FCD), het Research Institute for Tropical Medicine (RITM), en het Department of Health (DOH).

Philrice voerde een DNA-analyse uit op het rijstmonster en vond rijst-DNA. IRRI zei dat het monster meer rijst was dan zoete aardappelen of maiszetmeel. RITM berichtte, dat deze rijst zich in structuur en vorm onderscheidde van normale rijst, maar dat lag eraan, dat deze rijst meerdere keren ingevroren en verhit was geweest. De NFA zie uiteindelijk gemeenzaam met de FDC, dat dit monster daadwerkelijk met sporen van plastic besmet was, wat waarschijnlijk veroorzaakt was door de onjuiste behandeling van de rijst, die er eigenlijk voor bedoeld was, de rijst tegen verontreiniging te beschermen. Als consequentie werden strengere controles van de markt aangekondigd, meer besmette rijstproducten zijn niet opgedoken.

2017 I – Er is rijst, Baby! aka The Son of the Rice

Op Youtube duiken meerdere video’s op, die het ongelofelijke laten zien: Het produceren van plastic rijst!
Wij zullen hier de links van deze video’s niet geven. Wat we jullie wel laten zien, is de oorsprong van deze paniekvideo’s: Het gaat namelijk om reclamevideo’s van diverse Chinese firma’s die recyclingmachines voor plastic afval verkopen:

Zoals je in de video kunt zien, wordt uit plastic kleine korreltjes gemaakt, die er inderdaad een beetje als rijst uitzien en het grappige is, dat het Chinese woord voor deze korreltjes daadwerkelijk “plastic rijst” is. Ook plastic rijst, die in Gambia opgedoken zou zijn, kon nooit bevestigd worden.

2017 II – We will rice!

Inmiddels zijn we zes jaar verder, sinds deze onbevestigde hoax in enige Aziatische landen de ronde deed, toen uiteindelijk de Netzfrauen op het onderwerp stootten. Daarbij bevestigd door het jaarverslag van de EFSA over 2016 voelen ze zich geroepen, voor de onheilspellende plastic rijst te waarschuwen, er echter niet op lettend, dat dit bericht betrekking op 2015 heeft, dus op een tijdstip, toen het rijstgerechtgerucht voor de tweede maal kookte (en onbevestigd bleef).

Maar misschien toch …. ?

Daarover 2 kleine vragen:

1. De groothandelsprijs van rijst bedraagt in China 3.000 tot 5.000 Yuan per ton. De prijs van PVC bedraagt meer dan 6.000 Yuan per ton. Zou het echt lonen “plastic rijst” te produceren?

2. Men test zijn rijst gewoon zelf: Zinken de rijstkorrels in het water naar de bodem, dan gaat het om echte rijst. Zouden de rijstkorrels echter aan de oppervlakte blijven drijven (niet slechts een paar korreltjes), dan zou die rijst plastic moeten bevatten.

Je kunt natuurlijk ook een beetje met scheikunde experimenteren, zoals Osman Mohuddin, levensmiddelen kwaliteitscontroleur ons aanschouwelijk laat zien:

clip_image006

Men neme een beetje rijst en doet het in een schaal. Dan voegt men 20 ml methyleen blauw toe, wast het geheel met zoutzuren en voegt hierna 20 ml methyleen geel toe. De kleur van de rijst moet nu groenig worden. Als de rijst echter wit blijft, dan gaat het niet om normale rijst.

Conclusie

De Netzfrauen springen hier bovenop een gerucht, dat sinds 2011 al bestaat, maar nooit bewezen kon worden. Alleen al dit jaarverslag van de EFSA, die uit voorzorg (!) waarschuwt (wat ook haar plicht is) dient als “bewijs”.
Als “toetje” wordt ook nog voor plastic suiker gewaarschuwd. Het is weliswaar mogelijk, om van suiker plastic te maken, het gerucht over de plastic suiker kon echter niet bevestigd worden.

Uiteindelijk serveren de Netzfrauen ons hier geen luchtig rijstgerecht, maar een moeilijk te verteren artikel, waarvan de bestanddelen, geruchten en halve waarheden, iemand zwaar op de maag liggen, maar geen enkele voedingswaarde hebben.

Vertaling: Petra, mimikama.nl

-Mimikama unterstützen-